Γράφω στα ελληνικά μιας και αυτά είναι η μητρική μου γλώσσα. Και όπως είχα διαβάσει στο βιβλίο του Steven Pinker 'Το γλωσσικό ένστικτο', η μητρική γλώσσα καθενός είναι (ή έτσι πρέπει να είναι σημειώνω) σαν ένα ρούχο ραμμένο πάνω του.
Λοιπόν έχω το blog του Aaron Swartz ανοικτό σε ένα tab του browser μου, και τον διαβάζω καμιά φορά. Τί εκπληκτικό μυαλό! Και τί κρίμα που χάθηκε... Λες, ρε γαμώτο, τί θα έκαναν τέτοιοι άνθρωποι αν ζούσαν παραπάνω... Έλεγε λοιπόν ότι τα blogs, τα γραφτά στο δίκτυο, είναι raw thoughts. Κάτι τέτοιο κάνω και γω τώρα.

Προσπαθώ να μάθω να παίζω στο πιάνο. Όχι τίποτα σπουδαίο, κομμάτια που μ'αρέσουν φυσικά αλλά σιγά-σιγά και χέρι το χέρι... Είναι δύσκολο, αλλά πιο δύσκολη είναι η ίδια η ζωή, με την πίεση, τις υποχρεώσεις, τον λίγο χρόνο. Και η πρόοδος στο πιάνο αργή.

Πέρασε πάλι ένα ακόμα σαββατοκύριακο και έκανα λιγότερα πράγματα από όσα θα ήθελα. Ή μάλλον καλύτερα διαφορετικά. Άλλα ήθελα, άλλα έκανα. Βρε γαμώτο...

Καληνύχτα για τώρα και θα τα ξαναπούμε!